Δημόσια Περιουσία: Γιατί πωλείται;


Την Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011 ψηφίστηκε από την Βουλή των Ελλήνων ο περίφημος εφαρμοστικός νόμος για το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα με 155 βουλευτές να ψηφίζουν «ΝΑΙ» 136 «ΌΧΙ» και 5 «ΠΑΡΩΝ». Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης παρόλο που ψήφισε «ΟΧΙ» επί της αρχής, ψήφισε «ΝΑΙ» σε 21 από τα 49 άρθρα. Τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης ψήφισαν «ΟΧΙ» επί της αρχής και επί των άρθρων.

Σπάνια στην Κοινοβουλευτική ιστορία αυτού του τόπου έχει συζητηθεί νόμος περισσότερο από τον συγκεκριμένο και, παρά το γεγονός ότι περιέχει μια σειρά από επώδυνες φορολογικές ρυθμίσεις (μείωση αφορολόγητου, μείωση εκπτώσεων, αύξηση αντικειμενικών δαπανών, ειδική εισφορά για πέντε χρόνια, έκτακτη εισφορά 5%, αύξηση τελών κυκλοφορίας κλπ) οι οποίες σε άλλες περιπτώσεις θα σχολιάζονταν επί μακρόν, η προσοχή όλων στράφηκε στα άρθρα 1 έως 26 όπου βρίσκονται οι ρυθμίσεις για τη γρήγορη «αξιοποίηση» της ιδιωτικής περιουσίας του δημοσίου και τη μερική αποπληρωμή του δημόσιου χρέους μέσα από αυτήν. Για το σκοπό αυτό συνεστήθη το περίφημο, ή διαβόητο όπως πολλοί φοβούνται, Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου.

Ο Νόμος μέχρι τώρα έχει δεχθεί τη σφοδρότατη κριτική πολιτών, οργανώσεων, φορέων και κομμάτων για δύο κυρίως λόγους:

1. Όλοι καταλαβαίνουν ότι πίσω από τη λέξη «αξιοποίηση» βρίσκεται η πώληση συγκεκριμένων ακινήτων που έχουν ιδιαίτερη αξία για τους πολίτες της χώρας και τις τοπικές κοινωνίες, ακίνητα που δεν μπόρεσε το κράτος να αξιοποιήσει προς όφελος των πολιτών.

2. Μέσα από αντισυνταγματικές ή οριακά συνταγματικές ρυθμίσεις, θα ανατραπεί και θα καταστρατηγηθεί η πολεοδομική νομοθεσία της χώρας.

Όσον αφορά το πρώτο θέμα, ενώ ο πρωθυπουργός της χώρας είχε δηλώσει ότι δεν μιλάμε για πώληση, στο άρθρο 5 παρ. 1 εδάφ. α φιγουράρει πρώτη πρώτη η κατά προτίμηση πώληση των ακινήτων. Για το δεύτερο ζήτημα στα άρθρα 11 έως 15 πραγματικά ανατρέπονται οι κατευθύνσεις της εθνικής χωροταξικής πολιτικής και με απλά προεδρικά διατάγματα ή Υπουργικές Αποφάσεις παρακάμπτεται ο Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός (ΓΟΚ), Ρυθμιστικά Σχέδια, Γενικά Πολεοδομικά Σχέδια (ΓΠΣ), Σχέδια Χωρικής και Οικιστικής Οργάνωσης Ανοικτής Πόλης (ΣΧΟΟΑΠ), Ζώνες Οικιστικού Ελέγχου (ΖΟΕ), χρήσεις γης, και οτιδήποτε άλλο «εφόσον η τροποποίηση καθίσταται αναγκαία για την ολοκληρωμένη ανάπτυξη και αποτελεσματική αξιοποίηση των δημοσίων ακινήτων» [sic]. Ακόμα και το ύψος των κτηρίων και των εγκαταστάσεων, μπορεί να είναι κατά παράβαση του ΓΟΚ εάν υπάρχει » αρχιτεκτονική ή άλλη μελέτη» [sic].

Ούτε όμως ο αιγιαλός και η παραλία γλυτώνουν. Σύμφωνα με το αρ. 14, παρ. 1 επιτρέπεται η απευθείας παραχώρηση της χρήσης αιγιαλού και παραλίας και του δικαιώματος εκτέλεσης, χρήσης και εκμετάλλευσης λιμενικών έργων ή επέκτασης ήδη υφιστάμενων λιμενικών εγκαταστάσεων για 50 χρόνια με Υπουργική Απόφαση που θα καθορίζει και τον τρόπο και τα όργανα προσδιορισμού του ανταλλάγματος και κάθε σχετικό θέμα. Ο κύριος της επένδυσης έχει το δικαίωμα της αποκλειστικής χρήσης της ζώνης αιγιαλού και παραλίας για την κατασκευή λιμενικών έργων. Επιτρέπεται δε η χρήση του αιγιαλού και της παραλίας από τρίτους εκτός από τον κύριο της επένδυσης και πάλι με υπουργική απόφαση.

Δε χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να καταλάβει ότι οι φόβοι όλων είναι πραγματικοί. Δηλαδή ότι και τα ακίνητα θα πωληθούν και κανένας περιβαλλοντικός όρος δε θα ισχύσει. Οι επιλογές δε του επενδυτή είναι ανεξάντλητες. Εγκαταστάσεις τουρισμού και αναψυχής (ξενοδοχεία, γήπεδα γκολφ, μαρίνες, καζίνα, ελικοδρόμια, κατοικίες, κτήρια γραφείων, κέντρα διασκέδασης, νοσοκομεία, γήπεδα, υδροθεραπευτήρια, καταστήματα), επιχειρηματικά, εμπορικά ή θεματικά πάρκα, εμπορικά κέντρα, αλλά και μεταφορικές, τεχνικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές λειτουργίες. Στα ακίνητα αυτά όμως επιτρέπονται και οι μεικτές χρήσεις, η ανάμειξη δηλαδή των παραπάνω, κάτι που ίσως προδίδει τις προθέσεις της κυβέρνησης για συνδυασμό αυτού του νόμου με τον επικείμενο νόμο για τη σύνθετη τουριστική κατοικία.

Το τελευταίο αυτό νομοσχέδιο λοιπόν, που ήρθε να προστεθεί στα παραπάνω, θα οδηγήσει σε μαζική κατασκευή μέσα σε μια επταετία μικτών επενδύσεων ξενοδοχείων και τουριστικής κατοικίας (μέχρι 700.000 τουριστικές κατοικίες) με συντελεστές που μέχρι τώρα ίσχυαν για ξενοδοχεία. Οι προβλέψεις του νομοσχεδίου αυτού αναμένεται να ανατρέψουν το νησιωτικό περιβάλλον και να επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο τις προβληματικές ήδη υποδομές των νησιών μας.

Η περίπτωση της Ρόδου

Στη λίστα των προς πώληση ακινήτων φαίνεται να περιλαμβάνονται και δύο ακίνητα στα Αφάντου,

• Παραθαλάσσια έκταση επιφάνειας 175 στρεμμάτων

• Ακίνητο «Γκολφ Αφάντου Ρόδου» 1.315 στρεμμάτων

δημόσια ακίνητα στον Δήμο Νότιας Ρόδου, συνολικής επιφανείας 80.000 στρεμμάτων ενώ φημολογείται και το ακίνητο στην Παραλία Τσαμπίκας.

Δεν είναι ακόμα σαφές πώς θα «αξιοποιηθούν» αυτές οι εκτάσεις και βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν έχει ζητηθεί η γνώμη της τοπικής κοινωνίας και όταν αυτό γίνει, μέσω του περιφερειακού ή δημοτικού συμβουλίου, θα είναι φανταζόμαστε πολύ αργά και η διαδικασία θα γίνει για τα μάτια του κόσμου, κατά το κοινώς λεγόμενο. Τα Οικολογικά – Ροδιακά επισκέφτηκαν και τις τρεις περιοχές και θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε τρία πράγματα:

1. Οι περιοχές αυτές δεν έχουν ανάγκη την «αξιοποίηση» του μεσοπρόθεσμου γιατί εάν πραγματικά θελήσουμε να τις λειτουργήσουμε σωστά και το χαρακτήρα τους θα διατηρήσουν και χρήματα θα αποφέρουν στο δημόσιο και το δήμο.

2. Η σημερινή εγκατάλειψη ή κακοδιαχείριση είναι μια καλή δικαιολογία και άλλοθι για τη εκποίησή τους

3. Η έγκαιρη κατάθεση ενός βιώσιμου σχεδίου για τις εκτάσεις αυτές από την αυτοδιοίκηση ή την κεντρική διοίκηση θα μπορούσε να είχε αποτρέψει τα σχέδια εκποίησης.

Αφάντου – Γκολφ

Η παραλία που ξεκινάει από την περιοχή Τραγανού και φτάνει μέχρι τα Κολύμπια είναι ίσως σήμερα η παραλία που έχει απομείνει αποκλειστικά για τους κατοίκους του Βόρειου Τριγώνου. Εάν σκεφτεί κανείς ότι οι δυτικές ακτές λόγω των μεγάλων ξενοδοχείων στην Ιαλυσό, της εκτεταμένης διάβρωσης και των οχλουσών δραστηριοτήτων (αεροδρόμιο, ΔΕΗ) κλπ είναι απαγορευτικές στη μεγαλύτερη έκτασή τους, ότι η Καλλιθέα έχει γίνει σχεδόν ιδιωτική πλαζ, ότι από το Φαληράκι λόγω των ξενοδοχειακών μονάδων έχουν εκδιωχθεί οι λουόμενοι, τότε μένει μόνο η συγκεκριμένη παραλία ελεύθερη. Εάν τη χάσουμε και αυτή καταλαβαίνετε πού θα πρέπει οι πολίτες του Β. Τριγώνου, που είναι η πολυπληθέστερη ομάδα πληθυσμού στο νησί, να πηγαίνει για μπάνιο. Εκτός εάν οι κάτοικοι και όσοι χρησιμοποιούν τις ελεύθερες παραλίες δεν μας ενδιαφέρουν πλέον.

Τσαμπίκα

Άλλη μια αγαπημένη παραλία για ντόπιους και επισκέπτες του νησιού. Υπάρχει άραγε περίπτωση εάν και αυτή «αξιοποιηθεί» με ανέγερση μιας ακόμα ξενοδοχειακής μονάδας – τέρατος, να έχουν πρόσβαση όλοι αυτοί οι άνθρωποι στη συγκεκριμένη παραλία; Έχουμε, και όχι μόνο εμείς, ασχοληθεί με τα κακώς κείμενα της συγκεκριμένης περιοχής. Με κατάλληλο σχεδιασμό η περιοχή δε θα είχε να ζηλέψει τίποτα από τις καλύτερες παραλίες όλου του κόσμου. Αντί λοιπόν να αποκατασταθούν οι παρανομίες, να οργανωθεί η λειτουργία του χώρου και να προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε το απίστευτο τοπίο και μέσα από όλα αυτά να υπάρξουν έσοδα για την τοπική κοινωνία, βρήκαμε την εύκολη λύση. ΠΩΛΕΙΤΑΙ.

Πρασονήσι

Το αλαλούμ στο Πρασονήσι ξεπερνάει κάθε όριο. Εκεί κυριολεκτικά ο καθένας κάνει ότι θέλει όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες και βίντεο. Τουλάχιστον 4.000 άνθρωποι βρίσκονται καθημερινά εκεί για να κάνουν θαλάσσια αθλήματα. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν τα δικά τους οχήματα τα οποία αφήνουν ανεξέλεγκτα όπου θέλουν. Οι σκηνές ξεφυτρώνουν παντού και η μία και μοναδική τουαλέτα είναι κλειδωμένη.

Σκέφτηκε κανείς τι έσοδα θα μπορούσαμε να έχουμε από όλη αυτή τη δραστηριότητα; Εάν υπήρχε ένα μικρό αντίτιμο της τάξης των €10 για πέντε μόνο μήνες θα μπορούσαν να υπάρχουν έσοδα της τάξης των €150.000.000 για τα επόμενα 50 χρόνια* . (Ένα τέτοιο καλό παράδειγμα είναι η Κοιλάδα των Πεταλούδων που ενώ είναι τουριστικό ακίνητο ιδιοκτησίας ΕΤΑ, η οικονομική του διαχείριση από την Τοπική Αυτοδιοίκηση αποφέρει έσοδα σε αυτήν της τάξης του €1.300.000 ετησίως σύμφωνα με τα επίσημα απολογιστικά στοιχεία, χωρίς να υπολογίσουμε το εμπορικό κομμάτι αλλά και τις δυνατότητες που έχει η περιοχή και δεν έχουν ακόμα αξιοποιηθεί).
Στην περίπτωση του Πρασονησίου εάν συνυπολογίσουμε τα έσοδα από τις υπόλοιπες υποδομές φιλοξενίας που μπορούν να δημιουργηθούν, εύκολα καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με τα έσοδα αλλά με την ικανότητα αυτού του κράτους και αυτής της κοινωνίας να οργανώνεται. Θα πει κανείς ότι αφού το κράτος δεν μπορεί να τα κάνει αυτά ας τα κάνουν οι ιδιώτες. Καμία αντίρρηση. Όμως το πλαίσιο ανάπτυξης το δίνει το κράτος και όχι οι ιδιώτες μέσα από τις απαράδεκτες ρυθμίσεις του εφαρμοστικού νόμου.

Και τα τρία ακίνητα λοιπόν φαίνεται ότι μπορούν να αποφέρουν πόρους για το νησί αλλά και για το κράτος και να βοηθήσουν τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας χωρίς να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας τους. Αντίθετα μπορεί αυτός να αναδειχθεί ακόμα περισσότερο, να δώσει την ευκαιρία σε ντόπιους και επισκέπτες να τα απολαύσουν και να αποτελέσουν σημείο αναφοράς για το νησί μας παγκοσμίως.

*Ο υπολογισμός έγινε για 2.000 άτομα ημερησίως επί €10 για 150 μέρες το χρόνο επί 50 χρόνια.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Advertisements

About oikologicarodiaka

We deal mainly with environmental issues and anything that might concern sustainable development. You can contact us at oikologica.rodiaka@gmail.com
This entry was posted in Δημόσια Γη and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s